Λυγαριά, βότανο κατάλληλο για γυναικολογικά προβλήματα, πόνους περιόδου, ακμή, αντιαφροδισιακό

της Κλεοπάτρας Ζουμπουρλή, μοριακή βιολόγος.

Είναι ένα θαμνώδες φυτό που μπορεί όμως να φτάσει μέχρι και 6 μέτρα ύψος. Είναι ευλύγιστος, φυλλοβόλος θάμνος, φύεται σε παραποτάμιους και παραθαλάσσιους τόπους γνωστό επίσης με τα ονόματα καναπίτσα, αγνιά, αλυγαριά, μυριτζιά, καλαθιά και δέντρο της αγνότητας. Τα φύλλα της λυγαριάς είναι λογχοειδή και ανά πέντε ενωμένα με τον κεντρικό βλαστό. Τα άνθη της έχουν διάφορα χρώματα (λιλά, ροζ ή λευκά) με ωραία οσμή. Ανθίζει από Ιούνιο μέχρι Σεπτέμβριο. Ο καρπός είναι αρωματική δρύπη που ωριμάζει το φθινόπωρο (από Σεπτέμβριο μέχρι Νοέμβριο). Μέσα στα άνθη του υπάρχουν μικρά κουκουτσάκια που μοιάζουν με κόκκους πιπεριού. Αυτοί οι κόκκοι χρησιμοποιούνται για φαρμακευτική χρήση.  Είναι είδος πολύ ανθεκτικό στις υψηλές θερμοκρασίες, όπως και στις πολύ χαμηλές (είναι ανθεκτικό ακόμη και στους -10 °C). Συχνά καλλιεργείται και ως καλλωπιστικό σε κήπους και γλάστρες.

 

Tο επίσημο όνομα της είναι Vitex agnus castus. Στην Ευρώπη και σε άλλες χώρες είναι επίσης γνωστό ως το «πιπέρι των Μοναχών» Monk’s Pepper (αγγλικά)  η Mönchspfeffer (γερμανικά). Eίναι επίσης γνωστή ως αγνό μούρο, αγριοπιπεριά ή το πιπέρι του μοναχού. Το λατινικό όνομα agnus προέρχεται από την Ελληνική λέξη αγνός, επειδή το φυτό θεωρείται αναφροδισιακό και ηρεμιστικό. Η ονομασία castus (αγνή) οφείλεται και αυτή στην επίδραση που έχει το φυτό στη λίμπιντο. Το κλαδί της ονομάζεται βίτσα ίσως από το vitex και από αυτό έφτιαχναν οι δάσκαλοι τις βέργες τους.

Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε σε τραύματα, φλεγμονές και οιδήματα, ως ανθελμινθικό, εμμηναγωγό καθώς και στην αποβολή του πλακούντα μετά τον τοκετό. Ο Πλίνιος αναφέρει στη γιορτή των Θεσμοφορίων, που ήταν προς τιμή της θεάς Δήμητρας, οι γυναίκες έπρεπε να κοιμηθούν μόνες τους για να διατηρήσουν την αγνότητά τους ή για να εξαγνιστούν, κατασκεύαζαν υπόστρωμα με κλάδους λυγαριάς (Διοσκουρίδης: «Περί Ύλης Ιατρικής» 1.134). Ο Διοσκουρίδης επίσης είχε επισημάνει τις μαλακτικές ιδιότητες των σπόρων της. Στην Ιλιάδα (11.05), ο Όμηρος διηγείται, ότι ο Αχιλλέας έδεσε με βέργες λυγαριάς τους γιους του Πριάμου και στην Οδύσσεια (9.427), ότι ο Οδυσσέας για να διαφύγει από τη σπηλιά του τυφλωμένου Πολύφημου, δέθηκε μαζί με τους συντρόφους του στις κοιλιές των προβάτων, με βέργες λυγαριάς. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι στο προαύλιο του ναού της Ήρας στη Σάμο υπήρχε μια πελώρια λυγαριά. Λέγεται βέβαια, ότι η Ήρα γεννήθηκε κάτω από μια λυγαριά, γι’ αυτό θεωρείται το ιερό της δένδρο. Σε άλλο σημείο, ο Παυσανίας πάλι αναφέρει, ότι ο Ασκληπιός στη Σπάρτη είχε το προσωνύμιο «Αγνήτας» διότι το ξόανό του ήταν φτιαγμένο από ξύλο λυγαριάς. Το λατρευτικό άγαλμα, το ξόανο της Θεάς Αρτέμιδας (Παυσανίας «Λακωνικά» 16,7), δεν ονομαζόταν μόνον Ορθία αλλά και Λυγοδέσμια, γιατί βρέθηκε μέσα σε θάμνο λυγαριάς, η οποία τύλιξε το άγαλμα και το έφερε σε όρθια στάση. Οι Αρχαίοι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν επίσης αυτό το φυτό για να αυξάνουν οι μητέρες το μητρικό γάλα και για να σταματούν οι αιμορραγίες τους μετά τον τοκετό. Οι κόκκοι που παράγει σαν το μαύρο πιπέρι το έτρωγαν κάποτε οι μοναχοί στον Μεσαίωνα, προκειμένου να τους βοηθήσει να κρατήσουν τους όρκους αγνότητας που είχαν δώσει. 

Η λυγαριά δεν περιέχει ορμόνες, αλλά πολλά φλαβονοειδή, τερπενοειδή και ιριδοειδείς γλυκοσίδες. Τα οφέλη της λυγαριάς προκύπτουν από τη δράση της στον αδένα της υπόφυσης - ειδικά στην παραγωγή προγεστερόνης και βοηθάει στη ρύθμιση του εμμηνορροϊκού κύκλου.

Προκαλεί την υπόφυση να μειώσει την παραγωγή της ωοθυλακιοτρόπου ορμόνης και να αυξήσει την παραγωγή της ωχρινοτρόπου ορμόνης, μια ορμονική αλλαγή που οδηγεί έμμεσα σε υψηλότερα επίπεδα προγεστερόνης και μείωση των ανδρικών ορμονών ή ανδρογόνων στο σώμα.

Βοηθά, επίσης, στη ρύθμιση των επιπέδων της προλακτίνης, μιας ορμόνης που παράγεται από την υπόφυση, που διεγείρει την παραγωγή του γάλακτος, αλλά επίσης έχει συνδεθεί με μια προεμμηνορροϊκή ευαισθησία στο στήθος και την ανάπτυξη των ινομυωμάτων μαστού και μήτρας. Η λυγαριά προκαλεί ορμονικές αλλαγές που μειώνουν το φούσκωμα και τους πόνους στο στήθος που έχουν πολλές γυναίκες στη διάρκεια της περιόδου, ενώ αυξάνει την παροχή γάλακτος στις θηλάζουσες γυναίκες.

Η έρευνα έχει δείξει πως η λυγαριά είναι χρήσιμη για τη θεραπεία του προεμμηνορροϊκού συνδρόμου, τον ακανόνιστο κύκλο περιόδου και την ανεπαρκή προσφορά γάλακτος των γυναικών που θηλάζουν, ενώ μπορεί ακόμα να βοηθήσει και στη μείωση της σεξουαλικής ορμής στους άνδρες.

Οι φαρμακευτικές  ιδιότητες της λυγαριάς

• κατευναστικές
• αντικαταθλιπτικές
• αποχρεμπτικές
• ευστόμαχες-άριστο γιατρικό για τον μετεωρισμό και την σωστή πέψη
• στυπτικές
• αντιγηραντικές
• αντιοξειδωτικές
• ορεκτικές
• διουρητικές
• τονωτικές των γεννητικών οργάνων
• αντικαρκινικές
• ισχυρές αντιφλεγμονώδεις
• αντιβακτηριδιακές
• αντιπυρετικές-βοηθάει να απαλλαγούμε από τον πυρετό και τους πονοκεφάλους
• βοηθάει στην θεραπεία των ημικρανιών και στον πονοκέφαλο από μέθη"οι τρυφεροί βλαστοί και τα άνθη της λυγαριάς αναμεμιγμένα με λάδι τριανταφυλλιάς απομακρύνουν τον πονοκέφαλο τον προερχόμενο από μέθη"έλεγε ο Πλίνιος
• εντομοαπωθητικές-διώχνει μακρυά τα ενοχλητικά έντομα
• βοηθάει στην αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας η οποία συνδέεται με ορμονικά προβλήματα 
• αντιαφροδισιακές

Η λυγαριά ενδείκνυται για την αποτελεσματική αποκατάσταση της ορμονικής ισορροπίας. 

Ενδείκνυται για τις θεραπευτικές της ικανότητες σε: 

• Προεμμηνορροϊκό σύνδρομο
• Ινοκυστική μαστοπάθεια
• Γυναικεία στειρότητα
• Ινομυώματα
• Πόνοι Περιόδου
• Εφηβική Ακμή
• Αμηνόρροια
• Ενδομητρίωση
• Μηνορραγία

Η λυγαριά μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε διαταραχές περιόδου, ισορροπεί τον ακανόνιστο κύκλο, αντιμετωπίζει τη δυσμηνόρροια και την αμηνόρροια και μειώνει τα συμπτώματα και τον πόνο κατά τη διάρκεια αλλά και πριν έμμηνο ρύση. Θεωρείται ιδανικό βότανο για την αντιμετώπιση του προεμμηνορροϊκού συνδρόμου. Το προεμμηνορροϊκό σύνδρομο περιλαμβάνει πολλά συμπτώματα που ανάλογα από τον οργανισμό μπορούν να διαρκέσουν από λίγες μέρες έως και εβδομάδες. Κάποια από αυτά είναι πρήξιμο, κατακράτηση υγρών, αυπνίες, πονοκέφαλοι, οξυθυμία, συμπτώματα κατάθλιψης, πόνος στο στήθος και οίδημα. Γυναίκες που υποφέρουν από το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών θα δουν διαφορά μετά από μερικούς μήνες χρήσης της λυγαριάς τόσο στα συμπτώματα όσο και στον κύκλο. 

Γυναίκες που υποφέρουν από ορμονικές διαταραχές μπορούν να καταφύγουν στη φυσική λύση της χρήσης αφεψήματος λυγαριάς, καθώς λειτουργεί ως φυσικός ρυθμιστής ορμονών, εξισορροπώντας την παραγωγή οιστρογόνων και προγεστερόνης. 

Με τη ρύθμιση ορμονών επιτυγχάνεται και μείωση της ακμής που σχετίζεται με τις ορμονικές διαταραχές. Μια ακόμα εφαρμογή της λυγαριάς είναι η χρήση για την αντιμετώπιση στειρότητας οφειλόμενη σε ορμονικές διαταραχές, και δρα ενάντια στην υπογονιμότητα. Ενώ μια τελευταία εφαρμογή και ιδιαίτερα ευεργετική είναι για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που συνδέονται με την εμμηνόπαυση. Προσφέρει συναισθηματική ομαλότητα και βοηθά το σώμα να επανέλθει και να δεχτεί την ορμονική αλλαγή, με πολύ εξασθενημένα συμπτώματα. 

Το έγχυμα των φύλλων της λυγαριάς δρα ως στυπτικό εναντίον της διάρροιας. Τέλος σπόροι και φύλλα σε έγχυμα επιφέρουν ηρεμία και ύπνο σε όσους υποφέρουν από άγχος και αϋπνία.

Δεν συνίσταται η λήψη σε μορφή τσαγιού επειδή πολλά συστατικά της δεν είναι υδατοδυαλυτά.

Σκευάσματα σε σταγόνες, κάψουλες ή σκόνη συχνά είναι πιο αποτελεσματικά.

ΠΡΟΣΟΧΗ

Δεν υπάρχουν τοξικές παρενέργειες που να έχουν αναφερθεί με τη χρήση της ακόμα και σε εκείνους που τη χρησιμοποιούν για χρόνια. Σε κάποιες σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να υπάρξουν αντιδράσεις όπως κνησμό ή εξάνθημα. 

Επειδή η λυγαριά επηρεάζει την ορμονική ισορροπία, δεν πρέπει να λαμβάνεται από παιδιά που δεν έχουν φτάσει στην εφηβεία. 

Η λυγαριά, απαγορεύεται να καταναλώνεται όταν παράλληλα γίνεται χρήση αντισυλληπτικών χαπιών, κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και κατά τη διάρκεια του θηλασμού. Αν παρατηρηθεί αύξηση συμπτωμάτων της εμμήνου ρύσης κατά τη διάρκεια λήψης λυγαριάς, θα πρέπει να διακόψετε. 

Read : http://medlabgr.blogspot.com/2015/11/Agnus-castus.html#ixzz3tkXsLtig

Γλυκόριζα (Glycyrrhiza glabra) για καταρροή, βήχα, βρογχίτιδα, για φρέσκια αναπνοή, καούρες, έλκος, δυσπεψία, ευερέθιστο έντερο, υπόταση, αλλά και μελαγχολία

της Αγγελικής Μήλιου, βιολόγος
Η γλυκόριζα (Glycyrrhiza glabra) έχει... ισχυρή αντιμικροβιακή δράση στον στρεπτόκοκκο (Streptococcus mutans) και το μυκοβακτήριδιο (Mycobacterium smegmatis), ακόμα και στο σταφυλόκοκκο που είναι ανθεκτικός στα αντιβιοτικά. Έχει θετική δράση σε βρογχική καταρροή, βρογχίτιδα, πνευμονία και βήχα. (Staphylococcusaureus)

Η γλυκόριζα, Glycyrrhiza glabra (γλυκύρριζα η λεία, ρεγκολίτσα και αγλυκόριζα, Αγγλικά: licorice, yashtimadhu, mithi-lakdi, mulathi, liquorice, sweetwood, licorice root) ανήκει στην οικογένεια Fabaceae. Η λέξη γλυκόριζα προέρχεται από την Ελληνική γλυκύρριζα, που σημαίνει γλυκιά ρίζα και προέρχεται από τις λέξεις "γλυκύς" + "ρίζα", ονομασία που δόθηκε από τον Διοσκουρίδη.

Η Γλυκόριζα ή γλυκύρριζα είναι πολυετής αυτοφυής πόα, ιδιαίτερα ανθεκτική στην ξηρασία. Οι ρίζες του φυτού φτάνουν σε μήκος τα δύο ή και περισσότερα μέτρα και έχουν σαρκώδη υφή. Είναι θάμνος ύψους 50-100 εκ., με ρίζες που φτάνουν τα 1-2 μέτρα, κυλινδρικές, διακλαδισμένες και σαρκώδεις. Αυτές είναι που χρησιμοποιούνται για θεραπευτικούς σκοπούς. Οι βλαστοί του φυτού είναι όρθιοι, ραβδωτοί, ισχυροί και χνουδωτοί, τα φύλλα είναι πτεροειδή, τα άνθη του φυτού έχουν συνήθως χρώμα κυανό και εμφανίζονται στις αρχές του καλοκαιριού. Τη γλυκόριζα την συναντούμε σε μεγάλες αποικίες σε χαμηλό υψόμετρο και σε εδάφη χέρσα και ακαλλιέργητα. Διάφορες ενδείξεις δηλώνουν τη συνήθεια του φυτού αυτού να δεσμεύει το ατμοσφαιρικό άζωτο, όπως κάνουν πολλά άλλα της ίδιας οικογένειας. Η γλυκόριζα αναπτύσσεται καλύτερα σε αμμώδες έδαφος κοντά σε ρέματα και κοντά σε νερό. Συνήθως στη φύση δεν θα τη βρούμε να απέχει περισσότερο των 50 μέτρων από διαθέσιμο νερό. Δεν θα ανθίσει σε πηλώδη εδάφη και προτιμά το πλούσιο, καλό χώμα της γης κάτω από κοιλάδες ποταμών, όπου υπάρχει αφθονία υγρασίας στη διάρκεια της καλλιεργητικής περιόδου, αλλά όπου το έδαφος γίνεται σκληρό εξαιτίας της ζέστης, στα τέλη του καλοκαιριού, όταν η ξηρή θερμότητα είναι πολύ ευνοϊκή για το σχηματισμό των γλυκών συστατικών της.

 

 

Προέρχεται από τη νότια Ευρώπη, Αίγυπτο και μέρη της Ασίας. Φυτό αυτοφυές που συναντάται στη Μακεδονία, τη Μικρά Ασία, τη Ρωσία, την Ισπανία την Ελλάδα και την Ιταλία. Καλλιεργείται παντού στην Ευρώπη εκτός της Σκανδιναβίας καθώς και σε Αμερική, Αυστραλία, Κίνα.
Η Γλυκόριζα είναι γνωστή από την αρχαιότητα, και την χρησιμοποιούσαν στην ιατρική.
Αρχαίοι Έλληνες, Βαβυλώνιοι, Κινέζοι και Ινδοί, την περιελάμβαναν σε διάφορα παρασκευάσματα που έφτιαχναν, προκειμένου να θεραπεύσουν το άσθμα, τα προβλήματα του λάρυγγα, τις καούρες του στομάχου, τα προβλήματα του πεπτικού, τις παθήσεις του θώρακα και του ήπατος, τις λοιμώξεις του αναπνευστικού, τις τροφικές δηλητηριάσεις.

Το χρησιμοποιούσαν επίσης σαν τονωτικό και ηρεμιστικό. Εχει βρεθεί ένας κατάλογος φαρμάκων στην Μεσοποταμία που την περιλαμβάνει και χρονολογείται από το 1200 π.Χ. Αναφέρεται από το Θεόφραστο τον 3ο αιώνα π.Χ. ως φάρμακαο για το άσθμα. Τα φυτά της γλυκόριζας ήταν γνωστά στην κινεζική ιατρική ήδη από το 2800 π.Χ. Στο Θιβέτ θεωρήθηκε ως ένα κλασικό φαρμακευτικό. Η θεραπευτική δύναμη των ριζών της γλυκόριζας περιγράφεται στον τάφο του Αιγύπτιου φαραώ Tutanchamon (1350 π.Χ.). Η χρήση των παρασκευασμάτων γλυκόριζας για την ανακούφιση του πονόλαιμου και των βρογχικών λοιμώξεων τεκμηριώνεται για περισσότερα από 2.000 χρόνια! Ο Μέγας Αλέξανδρος προμήθευε τα στρατεύματά του με μερίδες γλυκόριζας, στη διάρκεια της πορείας του, λόγω της ιδιότητάς της να καταστέλλει τη δίψα. Αναφέρεται ότι ο Μέγας Ναπολέων για να αντιμετωπίσει το πεπτικό πρόβλημα από το οποίο υπέφερε, μασούσε σε καθημερινή βάση, ρίζες γλυκόριζας. Λέγεται μάλιστα ότι τα δόντια του είχαν μαυρίσει από το μάσημα τους.

 

 

 

 

 

Τον Ιούνιο του 2003, δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Lancet μια μελέτη για την ανασταλτική δράση της γλυκόριζας κατά του SARS (Αιφνίδιου Οξέος Αναπνευστικού Συνδρόμου) και τη γρίπη των πτηνών που σχετίζεται με τους κορονοϊούς. Χαρακτηριστικά αναφέρει ότι η γλυκυριζίνη (βασικό συστατικό από της ρίζες της γλυκόριζας) ήταν η πλέον δραστική ουσία στην αναστολή της αντιγραφής του ιού SARS. Επίσης, είναι μια από τις πιο ισχυρές αντιϊικές ενώσεις που έχει μελετηθεί ποτέ. Σε άλλη κλινική δοκιμή, η γλυκόριζα επέδειξε ελπιδοφόρα δραστηριότητα κατά τηςατοπικής δερματίτιδας, με τοπική εφαρμογή. Επιπροσθέτως, μπορεί να είναι αποτελεσματική στη θεραπεία της υπερλιπιδαιμίας (υψηλό ποσό λιπών στο αίμα). Και στη θεραπεία φλεγμονών που προκαλούν υπέρχρωση του δέρματος. Ακόμη, μπορεί να είναι χρήσιμη στην πρόληψη νευροεκφυλιστικών διαταραχών και κατά της τερηδόνας.

Η σύγχρονη επιστήμη αποδίδει τις θεραπευτικές ιδιότητες του γλυκόριζου, στη γλυκυριζίνη, που περιέχει, μια ουσία που δρα ως αντιικό.

Η γλυκυριζίνη έχει βρεθεί ότι είναι 60 φορές πιο γλυκιά από τη ζάχαρη.
Με ειδική διαδικασία, από τις ρίζες της γλυκόριζας παράγεται ένα ανοιχτόχρωμο εκχύλισμα, με γλυκιά γεύση, με πολλές εφαρμογές στη σύγχρονη βιομηχανία, όπως ανέφερα πιο πάνω.
Ιδιαίτερα χρησιμοποιείται στη Βρετανία, την Ολλανδία, και τις σκανδιναβικές χώρες στην παραγωγή καραμέλας, που ανακουφίζει από τον βήχα.

Συστατικά γλυκόριζας:
-ΓΛΥΚΥΡΙΖΙΝΗ
-ΤΑΝΝΙΝΗ
-ΓΛΥΚΟΖΗ
-ΚΑΛΑΜΟΣΑΚΧΑΡΟ
-ΓΛΥΚΟΡΡΙΖΙΚΟ ΟΞΥ
-ΓΛΥΚΥΡΙΤΙΝΗ
-ΑΛΑΤΑ ΑΣΒΕΣΤΙΟΥ, ΜΑΓΝΗΣΙΟΥ
-ΑΣΠΑΡΑΓΙΝΗ
-ΟΙΣΤΡΟΓΟΝΑ (ΣΤΕΡΟΕΙΔΗ)
-ΕΛΑΙΑ
-ΚΕΤΟΝΕΣ
-ΚΟΥΜΑΡΙΝΕΣ

Δρα ως αποχρεμπτικό, μαλακτικό, αντιφλεγμονώδες, επενεργεί στα επινεφρίδια, είναι αντισπασμωδικό και ήπιο υπακτικό. Το βότανο είναι ωφέλιμο σε προβλήματα σπλήνας, γαστρίτιδας και πεπτικού έλκους, κολικούς και πρωτοπαθή αδρενοκορτικοειδική ανεπάρκεια. Έχει θετική δράση σε βρογχική καταρροή, βρογχίτιδα, πνευμονία και βήχα. Επίσης, επενεργεί θετικά σε προβλήματα στρες. Σε προβλήματα αρθρίτιδας όπου λαμβάνονται κορτικοειδή σκευάσματα, βοηθά για την καλύτερη λειτουργία των επινεφριδίων. Είναι διουρητική και συστήνεται κατά του διαβήτη και της χοληστερίνης.

Δράσεις του βοτάνου:

Αντιφλεγμονώδης
Αποχρεμπτική
Αντιβηχικό
Πνευμονία
Βρογχίτιδα
Βήχα
Ρινοφαρυγγίτιδα
Άσθμα
Γαστρικό έλκος
Σπασμολυτικό
Ευερέθιστο έντερο
Σύνδρομο Crohn
Αεροφαγία
Δυσπεψία
Πολυκυστικές ωοθήκες
Διουρητικό
Πέτρα στο νεφρό
Υπερκαλιαιμία
Χολοκυστίτιδα
Υδρωπικία
Βαριά μελαγχολία
Σκληρόδερμα
Ρευματοειδής αρθρίτιδα
Ερπης
Μείωση λιπώδους ιστού
Φρεσκάδα αναπνοής

Αν και δεν είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη, η γλυκόριζα μπορεί όχι μόνο να «διώξει» την καούρα αλλά να επιλύσει το πρόβλημα. Έχει φυσικές θεραπευτικές ιδιότητες για το στομάχι, καθώς είναι ουσιαστικά ένα φυτικό αντιόξινο, αν και η κατάχρηση βέβαια μπορεί να προκαλέσει σοβαρές επιπτώσεις, ανεβάζοντας την πίεση λόγω της μεγάλης περιεκτικότητάς της σε γλυκοριζικό οξύ. Ένα από τα πιο δραστικά αφεψήματα που υπάρχουν για την αντιμετώπιση της γαστρίτιδας είναι η γλυκόριζα. Το βότανο αυτό παράγει μια βλέννα στο στομάχι η οποία επικάθεται στα τοιχώματά του, περιορίζοντας τις εκκρίσεις των οξέων. Η γλυκόριζα είναι ήπιο υπακτικό. Μειώνει τα επίπεδα των οξέων του στομάχου, ανακουφίζοντας έτσι από τις καούρες. Έχει σημαντική ικανότητα να θεραπεύει τα έλκη του στομάχου , επειδή επικαλύπτει με προστατευτική γέλη τα τοιχώματα. Διευκολύνει επίσης τις κινήσεις του παχέος εντέρου. Αυξάνει τη ροή τns χολής και μειώνει τα επίπεδα χοληστερόλης στο αίμα.

Η γλυκόριζα είναι μαλακτικό, εμετικό και με ήπια χαλαρωτική δράση. Περιέχει (όπως και το φασκόμηλο) ουσίες που μοιάζουν με οιστρογόνα. Στην κινέζικη ιατρική το βότανο αυτό έχει το παρατσούκλι «ο συμφιλιωτής», γιατί μπορεί να συνδυαστεί με όλα τα υπόλοιπα βότανα. Αυξάνει τις θεραπευτικές ιδιότητες των υπόλοιπων βοτάνων και μειώνει την πικρή γεύση μερικών από αυτά.

Ο χυμός από τις ρίζες δίνει την εμπορική γλυκόριζα. Χρησιμοποιείται για την κάλυψη της δυσάρεστης γεύσης άλλων φαρμάκων ή για τn δική της κατευναστική επίδραση στον επίμονο βήχα. Η αποξηραμένη ρίζα, αφού αφαιρεθεί ο πικρός φλοιός της, συστήνεται για κρυολογήματα, ερεθισμένο λαιμό και βρογχικό κατάρρου. 

Η καραμέλα γλυκόριζας σε Αγγλία και Ολλανδία είναι μία από τις πιο δημοφιλείς μορφές ζαχαρωτών, με λίγες να περιέχουν γλυκάνισο, ενώ κυρίως περιέχουν δυόσμο, μέντα, δάφνη ή χλωριούχο αμμώνιο. Η πιο δημοφιλής γλυκόριζα στην Ολλανδία είναι γνωστή ως Zoute drop (αλμυρή γλυκόριζα), περιέχει πραγματικά πολύ λίγο αλάτι, δηλαδή χλωριούχο νάτριο.

Η αλμυρή γεύση της είναι πιθανόν να οφείλεται στο χλωριούχο αμμώνιο και στην γλυκυριζίνη. Τα αλμυρά γλυκά είναι διαδεδομένα κυρίως στις σκανδιναβικές χώρες.

Χρησιμοποιείται ως αρωματική ουσία στον καπνό, σε τσιγάρα. Η γλυκόριζα προσθέτει στα προϊόντα καπνού μια φυσική γλυκύτητα και μια ξεχωριστή γεύση που συνδυάζεται εύκολα με τα φυσικά και τεχνητά αρωματικά συστατικά που χρησιμοποιούνται στη βιομηχανία καπνού. Καταστέλλει τη σκληρότητα και δεν είναι ανιχνεύσιμη ως γλυκόριζα από τον καταναλωτή. Επίσης, διευκολύνει την εισπνοή του καπνού, δημιουργώντας βρογχοδιασταλτικά, που ανοίγουν τους πνεύμονες. Το μάσημα του καπνού απαιτεί σημαντικά υψηλότερα επίπεδα από το εκχύλισμα της γλυκόριζας, καθώς η έμφαση στη γλυκιά γεύση, είναι πολύ επιθυμητή.

 

 

 

 

Μασώντας τις ρίζες βοηθά στην απεξάρτηση από το τσιγάρο.

Η αποξηραμένη ρίζα της γλυκόριζας μπορεί να μασηθεί σαν γλυκό.
Η μαύρη γλυκόριζα περιέχει περίπου 100 θερμίδες ανά ουγγιά (15 kJ / g).

Η γλυκόριζα χρησιμοποιείται επίσης από τους ζυθοποιούς για να προσθέσει γεύση και χρώμα σε κάποιες κατηγορίες μπύρας, ενώ τα ένζυμα της ρίζας βοηθούν στην σταθεροποιήση του αφρού σε όσες μπίρες παράγονται με αυτήν.

 

 

 

Πως χρησιμοποιούμε αυτό το βότανο
Ζεστό ρόφημα για: βραχνάδα, κρυολόγημα, για επίμονο βήχα πονεμένο λαιμό και φαρυγγίτιδα
Σκόνη για το έλκος στομάχου, τρία κουταλάκια την μέρα
Σαν κρύο αφέψημα την πίνουν για μελαγχολία και βραχνάδα

Αφέψημα: Σιγόβρασε 30 γρ. γλυκόριζας επί 20 λεπτά σε 2 κούπες νερό. Πάρε τρεις ή τέσσερις φορές τη μέρα από 1/4 της κούπας. Μπορείς να προσθέσεις την ίδια ποσότητα και σε άλλου είδους τσάι ή αφέψημα.
Χαλαρωτικό: 1 κουταλάκι του τσαγιού σκόνη γλυκόριζας αναμειγμένη με ζάχαρη.
Γλυκόριζα για τη γαστρίτιδα και τα προβλήματα με το στομάχι: Για να το παρασκευάσετε, θα αναμείξετε σε 1/2 λίτρο βραστό νερό μία κουταλιά της σούπας γλυκόριζα σε μορφή σκόνης, θα την αφήσετε για 10 λεπτά και ύστερα θα τη σουρώσετε. Πίνετε αυτό το τσάι κρύο, 2-3 φορές τη μέρα πριν από τα γεύματα.
Για τη ρύθμιση πεπτικών προβλημάτων μάσησε την αποξηραμένη ρίζα.

ΠΡΟΣΟΧΗ
Πριν χρησιμοποιήσουμε κάποιο βότανο πρέπει να ενημερώσουμε τον γιατρό μας για αυτό πηγαίνοντας του μια λίστα με τα φάρμακα που παίρνουμε και λέγοντας τους τον λόγο που θέλουμε να πάρουμε. Η κατάχρηση προκαλεί αδυναμία στο μυϊκό σύστημα και πονοκεφάλους, είναι τοξική στο συκώτι, ρίχνει την τεστοστερόνη, κάνει κατακράτηση υγρών, πόνο στην κοιλιά. Μερικοί άνθρωποι που έτρωγαν τακτικά και σε μεγάλη ποσότητα γλυκόριζα απέκτησαν αυξημένη πίεση, πονοκεφάλους και μυική αδυναμία. Δεν πρέπει να λαμβάνεται μαζί με διουρητικά, φάρμακα για την καρδιά, το σάγχαρο, μυοχαλαρωτικά, κορτικοστεροειδή, χάπια που επιδρούν στη σεροτονίνη, αντισυλληπτικά, αντιπηκτικά, λίθιο, ιντερφερόνη. Γι αυτό έχει καταγραφεί στον κατάλογο της αμερικανικής Υπηρεσίας Τροφίμων και Φαρμάκων για να μελετηθεί αν είναι ασφαλής η χρήση της.

 

 

http://medlabgr.blogspot.com/2015/12/glycyrrhiza-glabra.html

 

 

Αυτό για τα αμύγδαλα το ήξερες;

Αμύγδαλα για αντιγήρανση και ενυδάτωση

Μάσκες προσώπου με φυσικά υλικά

Η τακτική κατανάλωση και η σωστή εξωτερική εφαρμογή...
των βρεγμένων αμυγδάλων σε νερό, μπορεί να κάνει τους άλλους να αναρωτιούνται για το δέρμα σας!

Παρακάτω θα βρείτε μερικά από τα μεγάλα οφέλη για την ομορφιά

Τα βρεγμένα σε νερό αμύγδαλα μπορούν να εφαρμόζονται στο δέρμα ως φυσικό ενυδατικό σε μορφή πουρέ.

Αν το δέρμα σας είναι ξηρό, μπορείτε να συνδυάσετε σαντιγί με αμύγδαλα και να χρησιμοποιείται τη μάσκα κάθε μέρα. Αυτή η μάσκα θα θρέψει το δέρμα σας και θα το ενυδατώσει επαρκώς. Ως αποτέλεσμα, θα έχετε μαλακό, απαλό και λείο δέρμα.

Αν θέλετε να βελτιώστε τον τόνο του δέρματος σας και να βρείτε τη χαμένη σας λάμψη, τα εμποτισμένα αμύγδαλα θα σας βοηθήσουν πολύ. Επισκευάζουν τους κατεστραμμένους ιστούς του δέρματος στο εσωτερικό και επιταχύνουν το σχηματισμό νέων κυττάρων. Ως εκ τούτου, ο τόνος και η υφή του δέρματός σας ενισχύονται σημαντικά.

Η γήρανση μπορεί εύκολα να προληφθεί με τα εμποτισμένα αμύγδαλα. Η βιταμίνη Ε και άλλα αντιοξειδωτικά που υπάρχουν στα αμύγδαλα μπορούν να εξαλείψουν τις βλαβερές ελεύθερες ρίζες από το σώμα σας. Ως εκ τούτου, η διαδικασία της γήρανσης καθυστερεί και το δέρμα παραμένει νεανικό για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Η πάστα από εμποτισμένα αμύγδαλα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως φυσικό προϊόν απολέπισης για το πρόσωπο, καθώς και για το υπόλοιπο σώμα. Μπορείτε να προσθέσετε γάλα, λεμόνι ή μέλι σε αυτό. Αυτή η μάσκα είναι πολύ αποτελεσματική στην απολέπιση του δέρματος. Δίνει μια φρέσκια, νέα εμφάνιση.

Η πάστα αμυγδάλου μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της φλεγμονής του δέρματος. Είτε πρόκειται για εξανθήματα ή σκασμένο δέρμα. Ανακουφίζει από τον κνησμό και τον ερεθισμό γρήγορα.

Υ.Γ.: Τα αμύγδαλα τα μουλιάζουμε αποβραδίς σε νερό και την επόμενη ημέρα είναι έτοιμα για να φτιάξουμε τις πάστες μας!

http://www.newsbeast.gr/woman/arthro/2046190/amigdala-gia-antigiransi-ke-enidatosi
 http://yougreeks.blogspot.gr/2015/11/blog-post_901.html

Clathrus archeri είναι ένα είδος μανιταριού γνωστό και ως «δάχτυλα του διαβόλου»

Το Clathrus archeri είναι ένα είδος μανιταριού γνωστό και ως «δάχτυλα του διαβόλου» εξαιτίας του γεγονότος ότι η ανατριχιαστική μορφή του θυμίζει μια παλάμη.

 otherside.gr
 http://www.trelokouneli.gr/ena-anatrichiastiko-fito-pou-den-tha-thelate-na-sinantisete/

Σαγιότ - Κολοκύθι του Ιωνά - Sechium edule. Γνωρίζετε ότι ο καρπός του Σαγιότ....

Γνωρίζετε ότι ο καρπός του Σαγιότ Chayote (Sechium edule) αν και ανήκει στην οικογένεια κολοκυνθοειδών Cucurbitaceae, περιέχει μόνο ένα σπόρο;

Σαγιότ - Κολοκύθι του Ιωνά (Sechium edule). Άνθη και καρποί.

Σαγιότ - Κολοκύθι του Ιωνά - Sechium edule

Το Σαγιότ Chayote (Sechium edule) είναι φυτό με βρώσιμους καρπούς και ανήκει στην οικογένεια κολοκυνθοειδών Cucurbitaceae, αλλά σε αντίθεση με τα γνωστά μας πεπόνια, κολοκύθες, κολοκυθάκια και κολοκύθες, που οι καρποί τους περιέχουν πολλούς σπόρους, οι καρποί του Chayote περιέχουν μόνο ένα σπόρο. Παγκοσμίως είναι γνωστό με πολλά ονόματα, όπως christophene ή christophine, cho-cho, Cidra (στις περιοχές Αντιοχεία, Κάλντας, Κίντιο και Ριζαράλντα της Κολομβίας), Guatila (στις περιοχές Μπογιάκα και Βάλε ντελ Καύκα της Κολομβίας), Centinarja (στη Μάλτα), Sousou ή Chou-chou (στο Μαυρίκιο), Pimpinela (Μαδέρα), Pipinola (Χαβάη), tayota (Δομινικανή Δημοκρατία), Mirliton (Αϊτή), pear squash, vegetable pear, chouchoute, choko, guisquil (Γουατεμάλα και Ελ Σαλβαδόρ), Pataste (Ονδούρα), Dashkush (Μανιπούρ στην Ινδία), Su su (Βιετνάμ). Στην Ελλάδα είναι γνωστό και σαν κολοκύθι του Ιωνά". Η λέξη chayote είναι ισπανικό παράγωγο της λέξης chayohtli από τη γλώσσα Ναχουάτλ των Αζτέκων, που μιλιέται από 1,5 εκατομμύριο στο Μεξικό. 
Το Chayote κατάγεται από την Κεντρική Αμερική. Πιθανώς εξημερώθηκε στη Γουατεμάλα ή το Μεξικό και καλλιεργήθηκε από τους Αζτέκους στην προ-Κολομβιανή εποχή. Έχει εισαχθεί ως καλλιεργούμενο φυτό, σε όλο τον κόσμο. Το Chayote ήταν ένα από τα πολλά τρόφιμα που εισήχθησαν στην Ευρώπη από τους πρώτους εξερευνητές, που έφεραν πίσω μια μεγάλη ποικιλία από δείγματα βοτάνων. Η Εποχή της Κατάκτησης βοήθησε επίσης την εξάπλωση του φυτού στα νότια του Μεξικό, όπου τελικά ενσωματώθηκε στην κουζίνα πολλών άλλων χωρών της Λατινικής Αμερικής. Τώρα πλέον καλλιεργείται σε όλες τις τροπικές και υποτροπικές περιοχές. Το Chayote έχει σημαντική εμπορική αξία για πολλές χώρες, ιδίως στη Λατινική Αμερική, όπως τη Βραζιλία, το Μεξικό και την Κόστα Ρίκα. Είναι επίσης δημοφιλής στις Δυτικές Ινδίες. Η επιβίωση του Chayote σε εξωτερική καλλιέργεια ευνοείται από το αυτο-συμβατό σύστημα αναπαραγωγής του και το σύνδρομο γενικού επικονιαστή. Σε περιοχές όπου είναι γνωστό ότι έχει εισαχθεί, το Chayote έχει εύκολα εγκλιματιστεί, π.χ. στην Ιάβα και τη Ρεϋνιόν.
Το Chayote είναι ένα ποώδες πολυετές που αναρριχάται με έλικες. Τα στελέχη είναι επιμήκη, κοίλα και κούφια στο εσωτερικό τους και οι διακλαδώσεις τους σχηματίζουν γωνίες με το κεντρικό στέλεχος, ενώ καλύπτονται αραιά με τρίχωμα. Οι βλαστοί, αφού ξεπεταχτούν από τον φυτρωμένο καρπό, προεκτείνονται ταχύτατα για τα πρώτα λίγα μέτρα, αλλά ο ρυθμός ανάπτυξής τους μειώνεται στη συνέχεια. Τότε, με την εξασθένηση του στελέχους, αρχίζουν να μεγαλώνουν γρήγορα οι πλευρικοί βλαστοί, που βρίσκονται κάτω από τη μασχάλη και το μέγεθός τους μπορεί να φτάσει σε μήκος από 6 έως 15 μέτρα, ανάλογα με τις περιστάσεις.
Τα φαρδιά φύλλα είναι γενικά ωοειδή, με 7 έως 25 εκατοστά μέγεθος, σχηματίζουν γωνίες ή είναι ελαφρώς λοβωτά και στη βάση είναι καρδιόσχημα (έχουν σχήμα καρδιάς), ενώ στην κορυφή είναι κωνικά. Ο μίσχος τους είναι μήκους 3 έως 15 εκατοστών. Και γενικά, τα φύλλα μοιάζουν με αυτά της αγγουριάς (Cucumis sativus)

Τα πρασινωπά ή σε αποχρώσεις του κρεμ άνθη βρίσκονται στις μασχάλες των φύλλων. Τα αρσενικά άνθη (τα οποία έχουν εξέχων νέκταρ) έχουν μικρούς μίσχους και σχηματίζουν συστάδες, ενώ τα θηλυκά άνθη είναι μεμονωμένα (και οι δύο τύποι λουλουδιών είναι παρόντες στο ίδιο φυτό). Ο κάλυκας διαθέτει πέντε σέπαλα με βαθιές εγκοπές μεταξύ τους και πέντε εναλλασσόμενα πέταλα με επίπεδη όψη και σχήμα τροχού. Οι πέντε στήμονες έχουν ενωμένα νημάτια, η ωοθήκη βρίσκεται χαμηλότερα και το ύπερος με το στίγμα σχηματίζουν ένα μικρό κεφάλι.
Μετά την επικονίαση από τις μέλισσες (ή τον άνθρωπο), η ωοθήκη μεγαλώνει, σχηματίζοντας καρπό που  φτάνει τα 10 έως 20 εκατοστά σε μήκος, γίνεται σαρκώδης και αποκτά σχήμα αχλαδιού, αλλά με διαμήκη αυλάκια. Η υπόλευκη σάρκα του καρπού περικλείει στο εσωτερικό της έναν μόνο σπόρο, ο οποίος είναι επίπεδος, λευκός και έχει μήκος περίπου 3 έως 5 εκατοστά. Η εξωτερική επιφάνεια του λευκού ή πράσινου καρπού μπορεί να είναι αγκαθωτή ή λεία.  Η σάρκα του έχει αρκετά γλυκιά γεύση και η υφή της περιγράφεται κάτι μεταξύ πατάτας και αγγουριού. Αν και γενικά ο σπόρος πετιέται, ωστόσο έχει καρυδάτη γεύση και μπορεί να φαγωθεί μαζί με τον καρπό. Η ρίζα είναι μεγάλη και κονδυλώδης. Σε αντίθεση με άλλα κολοκυνθοειδή, τα οποία πολλαπλασιάζονται με σπόρους, το Chayote διαδίδεται χρησιμοποιώντας ολόκληρο το φρούτο. Το καινούριο φυτό φυτρώνει με ένα βλαστάρι ανάπτυξη, που ξεκινά από το έμβρυο του σπόρου, ενώ ο καρπός παραμένει ενωμένος καθώς αναπτύσσεται σε αμπέλι.

Ο καρπός του Chayote χρησιμοποιείται μαγειρεμένος με πολλούς τρόπους. Ψητό, αντιμετωπίζεται ως καλοκαιρινή κολοκύθα, δηλαδή ελαφρώς ψημένο για να παραμείνει τραγανό και να μην διαλυθεί. Πιο σπάνια, το chayote προστίθεται σε σαλάτες ή σάλτσες, απλώς μαριναρισμένο με λεμόνι ή χυμό λάιμ, καθώς δεν θεωρείται ιδιαίτερα γευστική η σκληρή υφή της ακατέργαστης σάρκας του. Είτε ωμά είτε μαγειρεμένα, τα chayote είναι μια καλή πηγή βιταμίνης C.
Αν και οι περισσότεροι άνθρωποι τρώνε κυρίως τους καρπούς, ωστόσο οι ρίζες (περιέχουν περίπου 20% υδατάνθρακες), οι βλαστός, οι σπόροι και τα φύλλα είναι επίσης βρώσιμα. Οι κόνδυλοι του φυτού τρώγονται όπως οι πατάτες και άλλα λαχανικά ρίζας, ενώ οι βλαστοί και τα φύλλα καταναλώνονται συχνά σε σαλάτες ή τηγανιτά, ιδίως στην Ασία. Το Chayote πρέπει να φυτεύεται μόνο αν υπάρχει αρκετός χώρος στον κήπο, γιατί έχει τη συνήθεια να επεκτείνεται όπως και άλλα μέλη της οικογένειας (αγγούρια, πεπόνια και κολοκύθες), αλλά και γιατί οι ρίζες του είναι ιδιαίτερα ευαίσθητες στη σήψη, ειδικά αν φυτευτεί σε δοχεία.

Το κονδυλώδες μέρος της ρίζας είναι αμυλούχο και τρώγεται σαν γλυκοπατάτα (μπορεί να γίνει τηγανητό). Επίσης μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως τροφή χοίρων ή βοοειδών, το ίδιο ικανοποιητικά.
Τα φύλλα και τα φρούτα έχουν διουρητικές, καρδιαγγειακές και αντι-φλεγμονώδεις ιδιότητες. Ένα τσάι που γίνεται από τα φύλλα έχει χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία της αρτηριοσκλήρωσης και της υπέρτασης, αλλά και να διαλύσει πέτρες στα νεφρά.
Οι σύγχρονοι Έλληνες έδωσαν το όνομα "κολοκύθι του Ιωνά" στο φυτό Sechium edule. Στο βιβλικό βιβλίο του Ιωνά, ο Θεός προκαλεί ένα φυτό (στα εβραϊκά το Kikayon) για να μεγαλώσει πάνω από το καταφύγιο του Ιωνά στην έρημο και να του δώσει κάποια σκιά από τον ήλιο. Το γρήγορα αναπτυσσόμενο φυτό που αναφέρεται στο βιβλικό βιβλίο του Ιωνά μεταφράζεται πιο συχνά στα αγγλικά ως "κολοκύθα". Ωστόσο, αυτό είναι ένα λάθος στη μετάφραση, που χρονολογείται από την "Μετάφραση των Εβδομήκοντα" ( η ελληνική μετάφραση της εβραϊκής Βίβλου), στο οποίο η εβραϊκή λέξη Kikayon (Ρετσινολαδιά, Ricinus communis) μετατράπηκε με κάπως ηχητική παρομοίωση προς την ελληνική λέξη Κολοκύνθη (colocynth, Citrullus colocynthis). Σε μετάφραση του ελληνικού κειμένου στα λατινικά, η Κολοκύνθη μοιάζει ηχητικά με το Cucurbita (κολοκύθα). Αυτό αντανακλάται στην αρχική εικονογραφία, όπου το φυτό πιο συχνά απεικονίζεται με ένα μακρόστενο καρπό lagenaria siceraria (νεροκολοκύθα), που είναι ένα ταχέως αναπτυσσόμενο αναρριχητικό. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει καμία σχέση μεταξύ του αμερικάνικου φυτού Sechium edule και του βιβλίο του Ιωνά. Είναι φανερό ότι οι Έλληνες (αρχαίοι και σύγχρονοι) χάθηκαν κυριολεκτικά  στη μετάφραση!








Πηγή:
 
https://en.wikipedia.org/wiki/Chayote
http://eol.org/pages/584297/overview
https://en.wikipedia.org/wiki/Jonah
https://www.hort.purdue.edu/newcrop/jonah.pdf
http://www.valentine.gr/linkOfTheMonth_gr-august2015.php

Μία εντελώς διαφορετική φράουλα με γεύση... οι φράουλες 'pineberries' και η γεύση τους θυμίζει... ανανά.

Βλέπετε καλά, δεν πρόκειται για φρούτο από άλλο κόσμο ούτε για άγουρες φράουλες. Είναι οι φράουλες 'pineberries' και η γεύση τους θυμίζει...
ανανά.

Ένας χρήστης του Reddit έφερε αυτό το περίεργο φρούτο στην κοινότητα Today I Learned (TIL) προσθέτοντας πως “υπάρχει ένα φρούτο που είναι φράουλα και αν κάποιος τη δοκιμάσει θα διαπιστώσει ότι έχει γεύση ανανά. Το όνομα αυτού του φρούτου είναι Pineberry”

Η  pineberry εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη δεκαετία του 1750 στην Ευρώπη, ως μια διασταύρωση ανάμεσα στην αμερικανική άγρια φράουλα και τη φράουλα από τη Χιλή.

Το φρούτο έχει αρχίσει να αποκτά διεθνή φήμη στην Ιαπωνία, αυτό την καθιέρωσε σαν μία πολύ δημοφιλής επιλογή για γάμους με κόστος έως και 4 δολάριο ανά μούρο.

Σε διάφορα μέρη του κόσμου χρησιμοποιείτε και ως προϊόν ομορφιάς και αλλεργιογόνο. Η παραγγελίες ακόμα γίνονται μόνο μέσω του  Amazon., οπότε θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι να έρθει και στην Ελλάδα.


Υποστηρίζεται από VitalBerry ότι pineberries είναι «η παλαιότερη ποικιλία φράουλας», αλλά είναι ένα σύγχρονο υβριδικό.  Λευκή φράουλες σε κίνδυνο σε άγρια κατάσταση στη Νότια Αμερική. Το 2003 η ολλανδική αγρότες φυλής λευκό φράουλες από τη Νότια Ευρώπη με κόκκινο ποικιλίες μούρων για να δημιουργήσετε ένα σκληραγωγημένο, παραγωγικός λευκό υβρίδιο.

Η pineberry πωλήθηκε στο εμπόριο στις ΗΠΑ για πρώτη φορά το 2012 από τα μέσα του Μαΐου και του Ιουνίου, έχουν πωληθεί σε διάφορες τοποθεσίες στη Νέα Υόρκη.  Κρίσιμη απάντηση έχει αναμιχθεί.  Δεν δόθηκε στη δημοσιότητα στη Γερμανία τον Απρίλιο 2009 ως Ananaserdbeere, δηλαδή «ανανά-φράουλα».  Πρόκειται για ένα υβρίδιο Fragaria Chiloensis, καταγωγής στη Νότια Αμερική, και Fragaria virginiana, καταγωγής στη Βόρεια Αμερική,  την ίδια καταγωγή με την φράουλα κήπο Fragaria × ananassa. Μια pineberry είναι μικρότερο από ένα κοινό φράουλα, μετρώντας μεταξύ 15 έως 23 mm (0,6 να 0.9 in).  Όταν ωριμάσουν, είναι σχεδόν εντελώς λευκό, αλλά με κόκκινο «σπόροι» (αχαίνια).  "Ο καρπός σάρκα μπορεί να κυμαίνεται από το μαλακό λευκό σε πορτοκαλί και είναι πολύ αρωματικά, με μια ελαφρά γεύση ανανά, ", δήλωσε ο Greg Goddard, ο συν-δημιουργός. [παραπομπή που απαιτείται] Το φυτό είναι ανθεκτικό ασθένεια, αλλά δεν είναι πολύ κερδοφόρα, λόγω της μικρής κλίμακας γεωργία , το μικρό μέγεθος μούρων και χαμηλής απόδοσης των καλλιεργειών. [παραπομπή που απαιτείται]

Η pineberry έχει διατεθεί στο εμπόριο σε ευρωπαϊκά εστιατόρια, αρτοποιεία και αγορές χονδρικής πώλησης. Το μούρο έχει ονομαστεί "pineberry" για την αγορά του Ηνωμένου Βασιλείου  όπου έγινε διαθέσιμη το 2011. Λευκή φράουλες δεν είναι σπάνια? Στην πραγματικότητα, Νοτιοαφρικάνικη φυσικό φράουλες ήταν λευκό και της προσφοράς στον κήπο καταστήματα στο Ηνωμένο Βασίλειο έχουν άλλες λευκές ποικιλίες φράουλας, όπως Λευκό Ψυχή και το Λευκό Delight.  Σε αντίθεση με το pineberry, αυτά όμως είναι χαμοκέρασο ποικιλίες? Οι φράουλες αυτά τα φυτά παράγουν είναι γενικά μικρότερα και πιο αρωματική.

http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr/2015/10/blog-post_7735.html
facebook.com

Τα οφέλη που προσφέρουν τα καρύδια στον οργανισμός σας

Τα καρύδια είναι βρώσιμοι πυρήνες καρπού, που λαμβάνονται από το δέντρο που ανήκει στην οικογένεια Juglandaceae, στο γένος, Juglan. Αυτοί οι ξηροί καρποί ήταν ανέκαθεν σύμβολο της διανόησης, αφού μοιάζουν στο σχήμα τους με εκείνο του ανθρώπινου εγκεφάλου! 

Τα καρύδια περιέχουν πολλά και σημαντικά θρεπτικά συστατικά, ιδίως ωμέγα-3 λιπαρά οξέα, που είναι απαραίτητα για τη βέλτιστη υγεία.

Δείτε γιατί πρέπει οπωσδήποτε να βάλετε τα καρύδια στη διατροφή σας:

-Τα καρύδια είναι πλούσια πηγή ενέργειας, ενώ περιέχουν θρεπτικά συστατικά, μέταλλα, αντιοξειδωτικά και απαραίτητες βιταμίνες.

-Είναι πλούσια σε μονοακόρεστα λιπαρά οξέα (περίπου 72%), όπως το ελαϊκό οξύ, ενώ είναι μια από τις καλύτερες πηγές ωμέγα-3 λιπαρών οξέων, όπως το λινολεϊκό οξύ, το α-λινολενικό οξύ και το αραχιδονικό οξύ. Η τακτική κατανάλωση καρυδιών στο πλαίσιο ισορροπημένης διατροφής μειώνει την LDL («κακή χοληστερόλη») και αυξάνει την HDL («καλή χοληστερόλη»). Έρευνες δείχνουν ότι η μεσογειακή διατροφή, η οποία είναι πλούσια σε μονοακόρεστα λιπαρά οξέα και ωμέγα-3 λιπαρά οξέα, συμβάλλει στην αποτροπή της νόσου της στεφανιαίας αρτηρίας και των εγκεφαλικών επεισοδίων.

-Αν τρώτε μόλις 25 γραμμάρια καρύδια την ημέρα θα πάρετε περίπου το 90% της συνιστώμενης ημερήσιας δόσης ωμέγα-3 λιπαρών οξέων. Ερευνητικές μελέτες έχουν δείξει ότι τα Ω-3 λιπαρά οξέα, λόγω της αντι-φλεγμονώδους δράσης τους, συμβάλλουν στην μείωση της πίεσης του αίματος, του κινδύνου της στεφανιαίας νόσου και εγκεφαλικού επεισοδίου, καθώς στην προστασία από καρκίνους του μαστού, του παχέος εντέρου και του προστάτη.

-Τα καρύδια είναι πλούσια πηγή πολλών φυτοχημικών ουσιών που έχουν μεγάλη αντιοξειδωτική δράση. Μερικά από αυτά είναι η μελατονίνη, ελλαγικό οξύ, βιταμίνη Ε, καροτενοειδή και πολυ-φαινολικές ενώσεις. Αυτές οι ενώσεις είναι γνωστό ότι έχουν θετικές επιπτώσεις στην υγεία κατά του καρκίνου, της γήρανσης, της φλεγμονής και των νευρολογικών ασθενειών.

-Επιστήμονες από το πανεπιστήμιο του Scranton στην Πενσυλβάνια ανακάλυψαν ότι τα καρύδια έχουν τα υψηλότερα επίπεδα των αντιοξειδωτικών ποπυφαινολικών από οποιοδήποτε άλλο βρώσιμο καρπό με κέλυφος. Η κατανάλωση μόλις 6-7 καρυδιών την ημέρα συμβάλλουν σημαντικά στην εξόντωση των ελευθέρων ριζών από το ανθρώπινο σώμα.

-Τα καρύδια είναι επίσης εξαιρετική πηγή βιταμίνης Ε και ειδικά της γ-τοκοφερόλης σε ποσότητες περίπου 21% (που αντιστοιχεί περίπου στο 140% της συνιστώμενης καθημερινής ποσότητας). Η βιταμίνη Ε είναι ένα ισχυρό λιποδιαλυτικό αντιοξειδωτικό, που απαιτείται για τη διατήρηση της ακεραιότητας της κυτταρικής μεμβράνης στις βλεννώδεις μεμβράνες και στο δέρμα, προστατεύοντάς την από τις βλαβερές ελεύθερες ρίζες.

-Έχουν επίσης μεγάλη περιεκτικότητα σε βιταμίνες του συμπλέγματος Β, όπως ριβοφλαβίνη, νιασίνη, θειαμίνη, παντοθενικό οξύ, βιταμίνη Β-6 και φολικά οξέα.

-Επίσης, τα καρύδια είναι πολύ πλούσια πηγή μετάλλων, όπως μαγγάνιο, χαλκός, κάλιο, ασβέστιο, σίδηρο, μαγνήσιο, ψευδάργυρο και σελήνιο. Ο χαλκός είναι ένας συμπληρωματικός παράγοντας για πολλά ζωτικής σημασίας ένζυμα. Ο ψευδάργυρος συμβάλλει σε άλλα ένζυμα που ρυθμίζουν την σωματική αύξηση και ανάπτυξη, την παραγωγή σπέρματος, την πέψη και τη σύνθεση νουκλεϊκών οξέων. Το σελήνιο με τη σειρά του λειτουργεί ως συμπληρωματικός παράγοντας για την παραγωγή αντιοξειδωτικών ενζύμων, όπως η γλουταθειόνη.

-Τέλος, το καρυδέλαιο παρουσιάζει εξαιρετικές στυπτικές ιδιότητες. Εφαρμόζεται τοπικά και βοηθά να κρατήσετε το δέρμα σας καλά προστατευμένο από την ξηρότητα.

Πηγή: iatropedia.gr

: http://www.defencenet.gr/defence/20151030/health/%CF%85%CE%B3%CE%B5%CE%B9%CE%B1/%CF%84%CE%B1-%CE%BF%CF%86%CE%AD%CE%BB%CE%B7-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%86%CE%AD%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%8D%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BF%CF%81%CE%B3%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%83%CE%B1%CF%82#sthash.LLu5aXJx.dpuf

Ανθράκωση: Η πιο καταστρεπτική ασθένεια της καρυδιάς – Μέτρα πρόληψης

Επιμέλεια: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΕΩΡΓΙΑ

Η ανθράκωση είναι η πιο καταστρεπτική ασθένεια της καρυδιάς, διαδεδομένη σε όλη την Ελλάδα. Προκαλείται από τον μύκητα Marssonina juglandis (Lib) Magn. με ασκογενή μορφή Gnomonia leptostyla. Προσβάλλει τα φύλλα, τα καρύδια και ακόμη τους ετήσιους βλαστούς.

Συμπτώματα

Η προσβολή εκδηλώνεται στα φύλλα με νεκρωτικές κηλίδες 2-3 χιλ. που συχνά ενώνονται και σχηματίζουν μεγαλύτερες νεκρωτικές επιφάνειες. Προσβεβλημένα φύλλα κιτρινίζουν και πέφτουν. Οι νεκρωτικές κηλίδες που εμφανίζονται στους καρπούς είναι μικρότερες εκείνων που προκαλούνται στα φύλλα.

Η υγρασία ευνοεί την εξέλιξη και διασπορά της ασθένειας. “Ετσι, όταν ο Μάιος και ο Ιούνιος είναι βροχεροί, τότε είναι δυνατόν η ασθένεια να πάρει επιδημικές διαστάσεις και να προκληθεί έντονη φυλλόπτωση τον Ιούλιο – αρχές Αυγούστου.

Συνέπειες

Η πρώιμη φυλλόπτωση έχει ως αποτέλεσμα την εξασθένηση των δένδρων και τη φτωχή καρποφορία ποσοτικά και ποιοτικά.

Εάν η προσβολή αρχίσει ενώ τα καρύδια είναι ακόμη πολύ μικρά, τότε αυτά δεν αναπτύσσονται κανονικά και πέφτουν πρόωρα. Επίσης, καρύδια που προέρχονται από προσβεβλημένα δένδρα έχουν μικρότερο ειδικό βάρος και μικρότερο ποσοστό ψίχας.

Γενικά η παραγωγή είναι υποβαθμισμένη, με αποτέλεσμα ο παραγωγός να έχει σημαντική οικονομική απώλεια.

Καλλιεργητικά μέτρα πρόληψης

Ο μύκητας Marssonina juglandis διαχειμάζει στα πεσμένα στο έδαφος φύλλα. Η απελευθέρωση των ασκοσπορίων συμπίπτει χρονικά με την έκπτυξη των φύλλων δηλ. περί τον Μάιο. Τα ασκοσπόρια μεταφέρονται συνήθως με τον αέρα και το υδρονέφος μετά από βροχές και προκαλούν στα φύλλα και τους βλαστούς την αρχική προσβολή.

Για τον περιορισμό του πρωτογενούς μολύσματος την επόμενη καλλιεργητική περίοδο,  συνιστάται:

• Απομάκρυνση και κάψιμο των ξερών, πεσμένων στο έδαφος φύλλων ή  ενσωμάτωσή τους  με ελαφρύ φρεζάρισμα.
• Σε περίπτωση μεγάλης προσβολής ψεκασμός  των φύλλων  με ένα χαλκούχο σκεύασμα,  πριν ή μετά την πτώση τους στο έδαφος.
• Σωστό κλάδεμα  ώστε να εξασφαλίζεται  καλός αερισμός των δένδρων

http://www.ellinikigeorgia.gr/anthrakosi-katastreptiki-astheneia/

Τα μυστικά για ένα επιτυχημένο κλαδέμα

Kλάδεμα είναι η αφαίρεση τμημάτων των φυτών με κατάλληλα εργαλεία, που πραγματοποιείται με σκοπό να ρυθμιστεί η ανάπτυξη τους ή η παραγωγή ανθέων και καρπών. Ο καλύτερος τρόπος για να κλαδεύετε είναι να παρατηρείτε μετά από το κλάδεμα, πώς οι ενέργειες σας επηρεάζουν την ανάπτυξη των φυτών σας και έτσι να κατανοήσετε γιατί και πως το κλάδεμα, τα βοηθάει. Είναι απαραίτητο σε φυτά και δένδρα, διότι τα κάνει πιο δυνατά και υγιή, αρκεί να ακολουθήσουμε ορισμένους κανόνες.

Κατάλληλη εποχή για κλάδεμα
Τα περισσότερα κλαδέματα γίνονται κυρίως το χειμώνα και αρχές της άνοιξης, που οι λειτουργίες του φυτού ελαχιστοποιούνται. Η ακριβής χρονική στιγμή εξαρτάται πολύ από το κλίμα κάθε περιοχής.

Κάποια είδη, βέβαια, έχουν διαφορετικές ανάγκες κλαδέματος. Το κλάδεμα των φυλλοβόλων γίνεται το χειμώνα που βρίσκονται σε λήθαργο, ενώ τα αειθαλή αντίθετα μπορούμε να τα κλαδέψουμε όλο τον χρόνο με κάποιες προϋποθέσεις (καιρικές συνθήκες, ανθοφορία κ.ά). Φυτά που ανθίζουν το χειμώνα (όπως η τσιντόνια, η φορσύθια) δεν τα κλαδεύουμε άλλα περιμένουμε να τελειώσει η ανθοφορία τους.

Γιατί κλαδεύουμε

• Για να διαμορφώσουμε και να διατηρήσουμε το σχήμα των φυτών.
  
• Για να ανανεώσουμε το φυτό, όπου αφαιρούμε τα ξερά κλαδιά, όσα έχουν κίτρινα φύλλα ή όσα είναι σάπια, γιατί είναι πηγή ασθενειών.
  
• Για καλύτερο αερισμό και φωτισμό του φυτού.
  
• Κλαδεύουμε για καρποφορία ή ανθοφορία το οποίο στοχεύει στην επιλεκτική ενεργοποίηση καρποφόρων και ανθοφόρων οφθαλμών του φυτού.
  
• Για καλύτερη ανάπτυξη ενός υγιούς, ευθυτενούς και εύρωστου σκελετού του φυτού.
  
• Για να αναγεννηθούν φυτά  που έχουν υποστεί βαριά τραύματα (πχ μετά από πυρκαγιά) ή υποφέρουν από φυτοπαθολογικά προβλήματα (π.χ. η λεμονιά που έχει προσβληθεί από κορυφοξήρα).
  
• Σε ειδικές περιπτώσεις όπου επιβάλλεται η οριστική εξόντωση του φυτού (πχ η καταστροφή των φοινικοειδών που έχουν υποστεί εκτεταμένη προσβολή από το ρυγχωτό κάνθαρο).
  

Το σωστό κλάδεμα

• Ποτέ δεν τραβάμε τα κλαδιά με τα χέρια, ούτε και τα κόβουμε με εργαλεία που προκαλούν τραυματισμούς.
  
• Τα σημεία κοπής πρέπει να είναι λεία για να μειωθεί η πιθανότητα μολύνσεων.
  
• Αφαιρούμε τα κλαδιά που είναι ταλαιπωρημένα, στραβά ή ξερά.
  
• Η τομή γίνεται πάνω από το σημείο που βγαίνει ο νέος βλαστός.
  
  
  

• Οι τομές θα πρέπει να γίνονται με κλίση 45ο αντίθετα από τον τελευταίο οφθαλμό που διατηρούμε στο κλαδί.
• Τα κλαδιά τα αφαιρούμε από τη βάση τους.
  
• Να κλαδεύονται πρώτα τα γερά κλαδιά, ενώ τα άρρωστα να μένουν τελευταία.
  
• Αφαιρούμε πάντα τις παραφυάδες.
  
• Τέλος, απολυμαίνουμε τακτικά τα εργαλεία κλαδέματος. Βοηθά στην αποφυγή της μετάδοσης μολυσματικών ασθενειών από φυτό σε φυτό.
  

Απαραίτητα εργαλεία

• Κλαδευτήρι που το χρησιμοποιούμε πολύ συχνά.
  
• Κλαδευτική ψαλίδα που χρησιμοποιείται για τις μπορντούρες και τους θάμνους.
  
• Πριόνι με το οποίο κόβουμε πιο χοντρά και σκληρά κλαδιά.
  
• Κλαδευτικό μαχαίρι (καλά ακονισμένο) για να λειαίνουμε τις μεγάλες τομές.
  
• Ειδική πάστα δενδροκομίας ή μίνιο που το χρησιμοποιούμε σε τομές με διάμετρο μεγαλύτερη από 2 εκ. Εμποδίζει να έρθει το ξύλο σε επαφή με υγρασία και ασθένειες.
  

• Γάντια που είναι απαραίτητα για την προστασία των χεριών. Καλό θα ήταν να έχετε έναν θρυμματιστή - τεμαχιστή. Είναι ένα μηχάνημα που κομματιάζει τα υπολείμματα του κλαδέματος και έτσι μπορούμε να τα βάλετε στον σωρό του κομπόστ για να «χωνευτούν» και να γίνουν χούμος.
  

Μυστικά για επιτυχημένο κλάδεμα

• Μην κλαδεύετε τις ημέρες που έχει έντονη βροχή ή πολύ αέρα.
  
• Επίσης, μην κλαδεύετε τις πολύ κρύες ημέρες του χειμώνα ή το καλοκαίρι με καύσωνα.
  
• Αν φυσά πολύς αέρας, ποτίστε περισσότερο το φυτό σας τις επόμενες ημέρες. Οι τομές που δημιουργούνται από το κλάδεμα αυξάνουν την εξάτμιση του νερού.
  
• Το κλάδεμα ανανέωσης ενός γερασμένου φυτού καλό είναι να συνοδεύεται από λίπανση. Το κλάδεμα θα το βοηθήσει να βγάλει νέους βλαστούς και το λίπασμα θα τους θρέψει.
  
• Αν αφαιρέσετε πολύ φύλλωμα, προστατέψτε το φυτό από τον ήλιο και τη ζέστη. Οι εσωτερικοί βλαστοί κινδυνεύουν από εγκαύματα.

Εκμεταλλευτείτε λοιπόν αυτόν το χειμώνα για ένα καλό κλάδεμα. Εάν δεν το έχετε ξανακάνει, σκεφτείτε ότι υπάρχει πάντα η πρώτη φορά. Με την εμπειρία θα μάθετε τα όποια λάθη σας, που θα σας βοηθήσουν να καταλάβετε τις ανάγκες των φυτών σας και πώς να τα κλαδεύετε σωστά.

Πηγή:fytokomia.gr
http://www.agrotikabook.gr/%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CF%85%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CF%85%CF%87%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF-%CE%BA%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%AD%CE%BC%CE%B1

Προσέξτε καλά τα φρούτα που αγοράζετε! Δείτε τι σημαίνουν τα νούμερα στις ετικέτες τους.

Είναι πολύ σημαντικό να ελέγχουμε τα φρούτα που αγοράζουμε, καθώς ζούμε σε τέτοιους καιρούς που είμαστε περικυκλωμένοι με προϊόντα που έχουν δημιουργηθεί με τεχνητό τρόπο και είναι γεμάτα με τοξίνες που μπορούν να βλάψουν την υγεία μας.

Όταν αγοράζετε τα φρούτα σας, σίγουρα θα έχετε παρατηρήσει ότι έχουν κάποιες ετικέτες πάνω τους, και τουλάχιστον μία φορά, σίγουρα θα αναρωτηθήκατε τι σημαίνουν.
Αυτό το άρθρο λοιπόν θα το αποκαλύψει για εσάς.

Εάν η ταμπέλα-ετικέτα του φρούτου σας έχει 4 ψηφία και ξεκινάνε με τον αριθμό 3 ή 4, τότε αυτό δείχνει ότι το φρούτο έχει παραχθεί μέσω της εντατικής καλλιέργεια από το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα. Αυτό σημαίνει επίσης ότι σίγουρα θα έχουν προστεθεί τεχνητά λιπάσματα.
Επιπρόσθετα, αν το προϊόν που σκοπεύετε να αγοράσετε έχει 5 ψηφία, που ξεκινάνε με τον αριθμό 8, αυτό υποδεικνύει ότι έχει τροποποιηθεί γενετικά. Οπότε το να αποφεύγετε την αγορά και κατανάλωση του είναι  απλά must!
Επιπλέον, εάν το προϊόν έχει 5 ψηφία στην ετικέτα του, ξεκινώντας από τον αριθμό 9, αυτό υποδεικνύει ότι το προϊόν έχει αναπτυχθεί με τον παραδοσιακό τρόπο, όπως γίνεται στην γεωργία εδώ και χιλιάδες χρόνια. Αυτό υποδεικνύει ότι το φρούτο είναι ελεύθερο από λιπάσματα και παρασιτοκτόνα και είναι βιολογικής καλλιέργειας. Αναμφίβολα, αυτή πρέπει να είναι και επιλογή σας, μιας και είναι η καλύτερη δυνατή.
Έχοντας τα παραπάνω υπόψιν σας, να είστε ιδιαίτερα προσεκτικοί όταν αγοράζετε τα φρούτα σας.

http://www.tsoutsouni.net/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%AD%CE%BE%CF%84%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%AC-%CF%84%CE%B1-%CF%86%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CF%84%CE%B5/

Το Ιπποφαές (Hippophae rhamnoides) Ο διατροφικός δυναμίτης κατα των ασθενειών

Ο διατροφικός δυναμίτης που μειώνει σημαντικά τις πιθανότητες εμφάνισης ασθενειών

 

Το αρχαίο ελληνικό όνομά του προκαλεί απορία

 

Κι όμως, οι πορτοκαλί υπόστυφοι καρποί και τα φύλλα αυτού του αγκαθωτού θάμνου έχουν αποδειχτεί «διατροφικός δυναμίτης».

 

Πρόκειται για το ιπποφαές, το οποίο Ρώσοι και Κινέζοι επιστήμονες το τοποθετούν στην πρώτη δεκάδα των πιο ισχυρών θεραπευτικών φυτών στον κόσμο. Υποστηρίζουν ότι περιέχει περισσότερη βιταμίνη C από τη φράουλα, το ακτινίδιο, το πορτοκάλι, την ντομάτα, το καρότο και τον κράταιγο.

 

Επίσης, ότι η περιεκτικότητά του σε βιταμίνη Ε είναι υψηλότερη από εκείνη του σιταριού, του καλαμποκιού και της σόγιας και ότι οι φυτοστερόλες που περιέχει ξεπερνούν κατά πολύ εκείνες του ελαίου της σόγιας.

 

Επιπλέον, έχει όλες τις βιταμίνες του συμπλέγματος Β και όλα τα απαραίτητα για τον οργανισμό μέταλλα και ιχνοστοιχεία. Και όχι μόνο αυτό. Προσφέρει στον οργανισμό ακόρεστα λιπαρά οξέα, όπως: ω-3, ω-6, ω-7 και ω-9. Έχει ισχυρή αντιοξειδωτική, αντιφλεγμονώδη, αντιμικροβιακή, αναλγητική και επουλωτική δράση. Για όλους αυτούς τους λόγους, χρησιμοποιείται ως συμπλήρωμα διατροφής, ως συστατικό φαρμακευτικών και καλλυντικών σκευασμάτων, αλλά και ως αυτούσιο φαρμακευτικό σκεύασμα για πλήθος παθήσεων, ενώ από τους καρπούς του παρασκευάζονται χυμοί και μαρμελάδες.

 

 

 

 

 

 

Πώς ονομάστηκε

 

Αν και στη σύγχρονη Ελλάδα το ιπποφαές χρησιμοποιείται την τελευταία διετία, στην αρχαιότητα η χρήση του ήταν πολύ διαδεδομένη. Σχετικές αναφορές υπάρχουν σε κείμενα του Θεόφραστου, μαθητή του Αριστοτέλη, αλλά κυρίως του Διοσκουρίδη, του πατέρα της Φαρμακολογίας. Το όνομά του το οφείλει στα στρατεύματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που παρατήρησαν ότι τα άρρωστα και τραυματισμένα άλογα που έτρωγαν τα φύλλα και τους καρπούς του φυτού ανάρρωναν γρηγορότερα, αποκτούσαν περισσότερη δύναμη, ενώ το τρίχωμά τους δυνάμωνε και γινόταν πιο λαμπερό. Το ονόμασαν ιπποφαές, που στα νέα ελληνικά σημαίνει φωτεινό, λαμπερό άλογο (ίππος: άλογο, φάος: φως, λάμψη).

 

Πριν από τους παγετώνες… Πρόκειται για ένα από τα αρχαιότερα φυτά στη Γη. Η παρουσία του χρονολογείται πολύ πριν την εποχή των παγετώνων. Η επιστημονική του ονομασία είναι: Ιπποφαές το ραμνοειδές (Hippophae rhamnoides). Ευδοκιμεί ακόμα και στα πιο φτωχά χώματα και ανάλογα με το μικροκλίμα της κάθε περιοχής, το συναντάμε σε παράκτιες ζώνες, αλλά και σε ημιερημώδεις ή ορεινές περιοχές. Oι καρποί του μοιάζουν με ρώγες σταφυλιού, είναι πορτοκαλί και χυμώδεις και έχουν υπόξινη γεύση. Σύμφωνα με το «Διεθνές Κέντρο Έρευνας και Εκπαίδευσης για το Ιπποφαές», το φυτό ευδοκιμεί και καλλιεργείται στην Ευρώπη και στην Ασία. Το συναντάμε κυρίως στις εξής χώρες: Κίνα, Μογγολία, Ινδία, Νεπάλ, Πακιστάν, Ρωσία, Oυκρανία, Αγγλία, Γαλλία, Δανία, Oλλανδία,

Γερμανία, Πολωνία, Φιλανδία, Σουηδία και Νορβηγία. Στη χώρα μας καλλιεργείται στη βόρεια Εύβοια, στην περιοχή Αχούρια.

 

Επιστημονικά αποδεκτό

 

Στην κλασική θιβετιανή φαρμακευτική βίβλο «Sibu Yidian», που έχει γραφτεί το 18ο αιώνα, τριάντα ολόκληρα κεφάλαια είναι αφιερωμένα στις θεραπευτικές ιδιότητες και χρήσεις του φυτού. Στην Ινδία αποτελεί βασική παράμετρο της Ayurveda, ενώ είναι αναπόσπαστο κομμάτι της κινεζικής φαρμακευτικής. Στη Μογγολία χρησιμοποιείται εδώ και αιώνες ως άριστο τονωτικό. O θρύλος λέει ότι ο Τζένγκις Χαν και ο στρατός του έπιναν χυμό από ιπποφαές, προκειμένου να αυξήσουν την αντοχή και να επιταχύνουν τη θεραπεία των πληγών τους. Στη Ρωσία χρησιμοποιείται εδώ και πολλά χρόνια ως συστατικό της διατροφής των αστροναυτών.

 

Το 1929 έγινε η πρώτη βιοχημική ανάλυση των συστατικών του. Oι πρώτες κλινικές δοκιμές για τις θεραπευτικές χρήσεις του φυτού ξεκίνησαν στη Ρωσία τη δεκαετία του 1950. Τη δεκαετία του 1970 συμπεριλήφθηκε στον επίσημο κατάλογο των φαρμακευτικών ουσιών που χρησιμοποιούνται στη Ρωσία και την Κίνα και τα επόμενα χρόνια συμπεριλήφθηκε στους επίσημους φαρμακευτικούς καταλόγους των χωρών όπου καλλιεργείται. Μέχρι σήμερα έχουν γίνει πολλές μελέτες, κυρίως στη Ρωσία και την Ασία, που έχουν φέρει στο φως την πληθώρα των θρεπτικών συστατικών που περιέχει και την ευεργετική τους δράση στον ανθρώπινο οργανισμό.

 

Θεραπεύει και… τη φύση

 

Το πυκνό ριζικό σύστημα του ιπποφαούς και η αντοχή του σε άγονες και δύσκολες συνθήκες (κρύο, αλάτι, φτωχά εδάφη) είναι οι λόγοι που ο θάμνος αυτός φυτεύεται συστηματικά σε καμμένες περιοχές για να εμποδίσει τη διάβρωση των εδαφών, όπως π.χ. σε μεγάλες εκτάσεις της βόρειας Κίνας, όπου παράλληλα οι καρποί του συλλέγονται και αποφέρουν κάποιο εισόδημα στους ντόπιους πληθυσμούς.

 

190 ωφέλιμα συστατικά!

 

Συμπεριλαμβάνεται στην κατηγορία των «υπερτροφών» (super foods), μερικές από τις οποίες είναι: η σπιρουλίνα, η αλόη, η γύρη, το τζίνσενγκ, το κερί του ζαχαροκάλαμου, η χλωρέλα, το αιθέριο έλαιο δενδρολίβανου. Σύμφωνα με ρώσους και κινέζους επιστήμονες, το ιπποφαές περιέχει 190 πολύτιμες ουσίες, οι περισσότερες από τις οποίες έχουν ισχυρή αντιοξειδωτική δράση. Oι περισσότερες και δραστικότερες (106) έχουν εντοπιστεί στο έλαιο που περιέχουν οι καρποί του. Σύμφωνα με τους μελετητές, το σημαντικότερο επιστημονικό εύρημα για το ιπποφαές δεν είναι μόνο ότι περιέχει πολύτιμες ουσίες για την υγεία του ανθρώπου, αλλά και το ότι τόσο οι συγκεντρώσεις τους όσο και ο συνδυασμός τους έχουν συνταιριαστεί από τη φύση με τέτοιον τρόπο, ώστε να προσφέρουν την καλύτερη δυνατή κάλυψη στον ανθρώπινο οργανισμό.

 

Γεμάτο αντιοξειδωτικά

 

Το ιπποφαές περιέχει ένα μοναδικό συνδυασμό αντιοξειδωτικών συστατικών που δρουν προληπτικά κατά της γήρανσης, των καρδιαγγειακών νοσημάτων και του καρκίνου. Ειδικότερα, μεταξύ άλλων περιέχει:

 

Βιταμίνη C: Συνεισφέρει στην απορρόφηση του σιδήρου, βοηθά στο σχηματισμό κολλαγόνου στο δέρμα, στην επούλωση των πληγών, στην επανόρθωση των ιστών και ενισχύει την άμυνα του οργανισμού.

 

Βιταμίνη Ε: Επιβραδύνει τη γήρανση των κυττάρων, βοηθά στην οξυγόνωση των ιστών και ενισχύει το γεννητικό σύστημα. Επιταχύνει την επούλωση των πληγών και προστατεύει από την

αρτηριοσκλήρυνση.

 

Βιταμίνη Α: Διατηρεί την υγεία των ματιών και του δέρματος.

 

Όλα τα μεταλλικά στοιχεία: Ασβέστιο, μαγνήσιο, σίδηρο, φώσφορο, χαλκό, κάλιο, σελήνιο και ψευδάργυρο. Είναι απαραίτητα για την πνευματική και σωματική υγεία. Όπως και οι βιταμίνες, δρουν ως καταλύτες σε πολλές βιολογικές αντιδράσεις και οι λειτουργίες τους είναι αλληλένδετες. Το σελήνιο και ο χαλκός έχουν πολύ ισχυρή αντιοξειδωτική δράση.

 

Καροτενοειδή: Αποτρέπουν σε μεγάλο βαθμό την οξείδωση των κυττάρων και την καταστροφή τους. Το ιπποφαές περιέχει β-καροτένιο, που είναι πρόδρομος της βιταμίνης Α, καθώς και λυκοπένιο (αντικαρκινική δράση), α-καροτίνη, ζεαξανθίνη (πρόληψη κατά της γεροντικής ωχράς κηλίδας) και λουτεΐνη. Πολλές φορές το ιπποφαές, ανάλογα με την περιοχή στην οποία καλλιεργείται, περιέχει καροτενοειδή σε μεγαλύτερες ποσότητες από κάθε άλλο φυτό.

 

Πολυακόρεστα λιπαρά οξέα: Συγκεκριμένα: ω-3 (λινολενικό οξύ), ω-6 (λινελαϊκό οξύ), ω-7 (παλμιτελαϊκό οξύ), ω-9 (ελαϊκό οξύ). Το ιπποφαές θεωρείται από ρώσους και κινέζους επιστήμονες η πλουσιότερη πηγή φυτικών λιπαρών οξέων, που είναι απαραίτητα στον οργανισμό για την καλή λειτουργία του εγκεφάλου, του νευρικού, του ανοσοποιητικού και του αναπαραγωγικού συστήματος, ενώ προστατεύουν από καρδιαγγειακές παθήσεις, περιορίζουν τα επίπεδα της κακής χοληστερίνης στο αίμα και έχουν και ισχυρή αντιφλεγμονώδη και αντιοξειδωτική δράση. Το ω-7 λιπαρό οξύ είναι κυρίως ζωικής προέλευσης. Έχει εντοπιστεί μόνο στο έλαιο του φυτού μακαντέμια, αλλά σε συγκεντρώσεις 2 φορές χαμηλότερες από αυτές που έχουν βρεθεί στο ιπποφαές. Το ω-7 έχει αντιική, αντιβακτηριδιακή, επουλωτική και αντιγηραντική δράση.

 

Είναι και πηγή…

 

…βιταμινών του συμπλέγματος Β: Βοηθούν στην καλή λειτουργία

 

του νευρικού και μυϊκού συστήματος, αλλά και της καρδιάς. Συμμετέχουν στη σύνθεση των ενζύμων και στο μεταβολισμό των λιπών, των πρωτεϊνών και των υδατανθράκων. Βοηθούν στην ανάπτυξη και στην αναπαραγωγή, φροντίζουν για την υγεία των μαλλιών, των νυχιών και του δέρματος.

 

…βιταμίνης D: Βοηθά στο μεταβολισμό του ασβεστίου, του φωσφόρου και του μαγνησίου στον οργανισμό και την ενσωμάτωσή τους στα οστά, συμβάλλοντας στην υγεία τους.

 

…βιταμίνης Κ: Παίζει καθοριστικό ρόλο στην πηκτικότητα του αίματος

και βοηθά στο σχηματισμό των οστών και στην ανασύστασή τους.

 

…β-σιτοστερόλης: Ανήκει σε μια ομάδα στερολών που υπάρχουν μόνο στα φυτά. Έχει αποδειχθεί ότι μόνη της ή σε συνδυασμό με άλλες φυτικές στερόλες μειώνει τα επίπεδα κακής χοληστερίνης στο αίμα. Επίσης, δρα προστατευτικά από την υπερπλασία του προστάτη, ενώ υπάρχουν ενδείξεις ότι προστατεύει από τον καρκίνο.

 

…φλαβονοειδών: Πρόκειται για ουσίες που συναντάμε μόνο στα φυτά και έχουν παρόμοιες αντιοξειδωτικές ιδιότητες με αυτές των βιταμινών C, Ε και Α.

 

Τι προσφέρει στον οργανισμό

 

1. Τόνωση, ευεξία και ενέργεια, γρήγορη ανάρρωση και επούλωση των πληγών.

 

2. Ενίσχυση του ανοσοποιητικού, προστασία από τον καρκίνο.

 

3. Προστασία και ενίσχυση του νευρικού συστήματος, μείωση του άγχους.

 

4. Ρύθμιση του μεταβολισμού.

 

5. Αντιμετώπιση της υπερπλασίας του προστάτη, παθήσεων στο συκώτι, καθώς και γαστρεντερικών προβλημάτων, όπως η ελκώδης κολίτιδα, η οισοφαγίτιδα, η νόσος του Crohn.

 

6. Προστασία από καρδιαγγειακά προβλήματα, μείωση της κακής χοληστερίνης και του σακχάρου στο αίμα, προστασία των αγγείων, ενίσχυση της κυκλοφορίας του αίματος.

 

7. Ανακούφιση από τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης, τους πόνους της περιόδου και προστασία του αναπαραγωγικού συστήματος. 8. Επανόρθωση ιστών και κυττάρων μετά από μεγάλη έκθεση σε

ακτινοβολία.

 

9. Προληπτική δράση εναντίον οφθαλμικών παθήσεων, όπως ο καταρράκτης και η εκφύλιση της ωχράς κηλίδας.

 

1O. Αποτοξίνωση του οργανισμού, οξυγόνωση και ανανέωση των κυττάρων, αντιμετώπιση πρόωρης γήρανσης.

 

11. Αντιμετώπιση δερματικών προβλημάτων, όπως ακμή, δυσχρωμίες, έκζεμα, έγκαυμα, ψωρίαση, έκζεμα.

 

Τι θα βρείτε στην αγορά

 

● Αποξηραμένο φυτό σε καταστήματα που πουλάνε βότανα, για να φτιάξετε αφέψημα ή έγχυμα.

 

● Το έλαιο του φυτού, που προκύπτει από την έκθλιψη των καρπών του. Περιέχει τα θρεπτικά συστατικά στην πιο ισχυρή τους μορφή. Χρησιμοποιείται κυρίως για την αντιμετώπιση δερματικών

προβλημάτων (εξωτερική επάλειψη) και για την τόνωση του κυκλοφορικού (πίνοντάς το διαλυμένο σε νερό ή χυμό).

 

● Συμπυκνωμένο χυμό, που προκύπτει από την πολτοποίηση των καρπών και των φύλλων του φυτού και έχει πιο ήπια δράση από το έλαιο. Είναι κατάλληλο για την τόνωση και ενδυνάμωση του

οργανισμού.

 

● Κάψουλες: Πρόκειται για το ξηρό εκχύλισμα των φύλλων και των καρπών του φυτού. Είναι πιο εύκολο στη χρήση και έχει ικανοποιητικά αποτελέσματα. Επίσης, κυκλοφορούν κάψουλες που περιέχουν έλαιο ιπποφαούς.

 

Αναζητήστε τα σε καταστήματα ειδών υγιεινής διατροφής, μεγάλα φαρμακεία ή φαρμακεία που πουλούν φυτικά φαρμακευτικά και καλλυντικά σκευάσματα.

 

Η σωστή δοσολογία

 

Αν αντιμετωπίζετε κάποιο πρόβλημα υγείας, θα πρέπει να συμβουλευτείτε πρώτα έναν ειδικό, ώστε να σας υποδείξει την κατάλληλη δοσολογία για την περίπτωσή σας. Διαφορετικά, αν απλώς θέλετε να τονώσετε τον οργανισμό σας, μπορείτε να πίνετε αφέψημα ή έγχυμα 2-3 φορές την ημέρα ή να παίρνετε 1 κάψουλα την ημέρα. Εναλλακτικά, μπορείτε να πίνετε 2 κουταλάκια σιρόπι διαλυμένα σε ένα ποτήρι χυμό ή νερό 3 φορές την ημέρα. Το έλαιο χρησιμοποιήστε το μόνο αφού συμβουλευτείτε ειδικό. Επίσης, φροντίζετε κατά καιρούς να χρησιμοποιείτε το ιπποφαές, όπως και όλα τα φαρμακευτικά βότανα, σε όλες τις μορφές που κυκλοφορούν στην αγορά, ώστε ο οργανισμός σας να επωφελείται στο μέγιστο από τα θρεπτικά συστατικά που περιέχουν, όπως αναφέρει το vita.gr.

 

Φτιάξτε

 

Αφέψημα: Βάζετε σε 1 μπρίκι 1 κούπα νερό και προσθέτετε 4-5 καρπούς ιπποφαoύς. Βράζετε το αφέψημα για 3-5 λεπτά, το αφήνετε να κρυώσει και το πίνετε.

 

Έγχυμα: Βράζετε σε ένα μπρίκι 1 κούπα νερό, κατεβάζετε το μπρίκι από τη φωτιά και προσθέτετε 4-5 φυλλαράκια αποξηραμένα φύλλα. Τα αφήνετε 5-7 λεπτά, σουρώνετε και πίνετε.

 

Τμήμα ειδήσεων pronews.gr

http://www.defencenet.gr/defence/20151004/health/%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%B7/%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%B4%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B5%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CF%80%CE%B9%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B5%CF%82-%CE%B5%CE%BC%CF%86%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%B7%CF%82 

Η θρεπτική αξία του λάχανου

Το λάχανο ανήκει στην «οικογένεια» των κραμβοειδών ή σταυρανθών λαχανικών, μαζί με το μπρόκολο, το κουνουπίδι, τα λαχανάκια Βρυξελλών, τη λαχανίδα, τη ρόκα και το ραπανάκι.
Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα αγαπημένο λαχανικό της ελληνικής κουζίνας, το οποίο καταναλώνεται συχνά, είτε σε σαλάτες ή ως συστατικό παραδοσιακών μαγειρευτών φαγητών, ενώ παράλληλα, ξεχωρίζει διατροφικά εξαιτίας της ποικιλίας θρεπτικών συστατικών που προσφέρει.

Το λάχανο αποτελεί πλούσια πηγή βιταμίνης C, η οποία ασκεί αντιοξειδωτική δράση κι ενισχύει τη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος, καθώς και βιταμίνης Κ, που είναι απαραίτητη για την πήξη του αίματος και προστατεύει τη σκελετική υγεία. Από την άλλη, περιέχει σημαντικές ποσότητες φυτικών ινών, βιταμινών του συμπλέγματος Β και ειδικότερα φυλλικού οξέος, βιταμίνης Α, καθώς και πολύτιμων μετάλλων και ιχνοστοιχείων, όπως το κάλιο, το ασβέστιο και το μαγγάνιο.

Βέβαια, από το λάχανο δε θα μπορούσαν να λείπουν και φυτοχημικά συστατικά, όπως τα καροτενοειδή και οι ανθοκυανίνες, τα οποία δρουν ως ισχυρά αντιοξειδωτικά, προστατεύοντας τον οργανισμό από τον κίνδυνο εμφάνισης χρόνιων νοσημάτων που σχετίζονται με το οξειδωτικό στρες, όπως οι καρδιαγγειακές παθήσεις, ο σακχαρώδης διαβήτης και ο καρκίνος.

Τέλος, τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και μια ειδική κατηγορία φυτοχημικών συστατικών που περιέχονται στο λάχανο, τα οποία ονομάζονται γλυκοσινολάτες. Πιο συγκεκριμένα, ερευνητικά δεδομένα δείχνουν ότι η κατανάλωση των εν λόγω συστατικών οδηγεί στο σχηματισμό ενεργών μορίων, που φαίνεται ότι ασκούν αντικαρκινική δράση και πιθανόν να προστατεύουν ενάντια στην εμφάνιση διαφόρων μορφών καρκίνου, όπως του μαστού, του προστάτη, του πνεύμονα και του παχέος εντέρου.

Επιστημονική Ομάδα neadiatrofis.gr
http://www.neadiatrofis.gr/2015/09/h-threptiki-axia-tou-laxanou.html